Metoda gramatyczna


Metoda gramatyczno-tłumaczeniowa, która została wypracowana w nauczaniu łaciny, za zasadniczy cel uznawała opanowanie gramatyki i słownictwa języka obcego, po to, żeby uczący się był w stanie poświęcając własny czas czytać i rozumieć teksty literackie. Jak sama nazwa wskazuje, uczący się tłumaczyli na język ojczysty teksty , a oprócz tego analizowali struktury gramatyczne w nich występujące. Ci z nas, którzy uczyli się w szkole łaciny, dobrze pamiętają taki właśnie sposób uczenia się, a może raczej obcowania z łaciną. Głównymi sprawnościami, na które metoda gram-tłumaczeniowa kładła nacisk były więc umiejętność czytania i tłumaczenia, znajomość/ale raczej bierna/ gramatyki i słownictwa.
Jeśli eklektyzm polega na wybieraniu technik, które w danej klasie, grupie uczących się są skuteczne i  atrakcyjne, metoda gramatyczno-tłumaczeniowa bez wątpienia podkreśla rolę analizy gramatycznej, tzw. nauczania dedukcyjnego, które jakże często obecnie jest uprawiane w grupach mniej umotywowanych uczących się, a także rolę sprawności czytania i tłumaczenia.  Z pewnością również nie jest to już współcześnie wystarczające w nauce języka obcego, teraz, kiedy wiemy, że znać język obcy to oznacza umieć nie tylko czytać w tym języku i rozumieć jego strukturę gramatyczną, ale głównie umieć się w nim komunikować, pisać , a ponadto rozumieć swojego rozmówcę. Dzisiaj uczymy się nie o języku /tak jak w metodzie gramatyczno-tłumaczeniowej/, niemniej jednak samego języka.

Previous Globalizacja
Next Reklama biura tłumaczeń