Geneza literatury Wiesiołowski cz2


Stałe epitety starły się, nie wywołują już wrażenia obrazowości i nie zaspokajają jego wymagań. Ze względu na nie powstają więc nowe, epitety gromadzą się, określenia – różnicują się za pomocą opisów, zaczerpniętych z materiału sagi Lu legendy. W późniejszych czasach powstały tez epitety złożone.
„Dzieje epitetu – to dzieje stylu poetyckiego w skrócie”- Wiesiełowski. Obrazują one drogę wszelkich w ogóle form sztuki, które tak samo jak i epitet żyją, kostnieją i zamierają.
Kamienieją nie tylko słowa i epitety, całe sytuacje mogą się zmienić w skamienielinę. Tak np. w bagdadzkim wydaniu bajek arabskich podróżny, którego zbójcy do naga rozebrali, wbiegł na szczyt góry i w rozpaczy „rozdarł na sobie szaty”. Cała scena zastygła w tym urywku aż po granice nonsensu.
Los utworów artystów słowa jest taki sam, jak los samego słowa. Odbywają one drogę od poezji ku prozie. Przestaje się je widzieć, a zaczyna poznawać. Szklany mur przyzwyczajenia odgrodził od nas dzieła klasyków – nazbyt dobrze pamiętamy je, słyszeliśmy je od dzieciństwa, wyczytywaliśmy je z naszych książek, wyrwane z nich zdania wplątaliśmy do potocznych rozmów, a teraz straciwszy wrażliwość – utraciliśmy już zdolność przezywania tych dzieł. Często wprost nie sposób wczuć się w dawna sztukę.
Złudzenie przeżywania starej sztuki podtrzymują jeszcze uczestniczące w nim elementy w stosunku do sztuki zewnętrzne. Najwięcej takich elementów zawiera literatura i dlatego też posiada ona w dziedzinie sztuki hegemonię i największe rzesze miłośników. Typową cechą przeżycia artystycznego jest materialna bezinteresowność.
Dzisiaj dawna sztuka umarła już, a nowa się jeszcze nie narodziła, i rzeczy umarły- straciliśmy zdolność odczuwania świata, staliśmy się jak skrzypek, który przestał wyczuwać smyczek i struny, przestaliśmy być artystami w codziennym życiu, nie lubimy naszych domów i naszych strojów i bez żalu rozstajemy się z życiem, które przestaliśmy wyczuwać. Tylko stworzenie nowych form sztuki może powrócić ludziom zdolność odczuwania świata, wskrzesić rzeczy i zabić pesymizm.

Previous Geneza literatury Wiesiołowski cz1
Next Co oznacza słowo Wołoka - język rosyjski nauka cz3