Gwara


przede wszystkim należy uczyć o gwarze a nie gwary, wskazywać poprzez różne ćwiczenia na różnice między gwarą a polszczyzną literacką, mówić o węższym zasięgu zastosowania gwary, ale jednocześnie zachęcać do jej podtrzymywania jako swoistego bogactwa regionu. Za sprawą przybliżenia różnic w wymowie, słownictwie gwarowym i ogólnopolskim kształtować możemy w uczniach postawę tolerancji wobec innego sposobu mówienia mieszkańców innych regionów. Uświadamianie uczniom, że gwara nie jest gorsza od polszczyzny ogólnej, jest inną jej odmianą, pełną śladów kultury regionu, form rytuałów społecznych. Wszelkie ćwiczenia zaś należałoby podporządkować celom funkcjonalno – pragmatycznym: uczyć, w jakiej sytuacji wykorzystywanie gwary jest konieczne,
a kiedy należy używać języka ogólnopolskiego, do tego można wykorzystać wszelkiego typu scenki sytuacyjne, różnego rodzaju metod projektów (sporządzanie nagrań, ich opis, etc.), które w zdecydowanej większości przypadków łączyć się mogą również z doskonaleniem warsztatu dziennikarskiego uczniów poprzez robienie wywiadów z ludźmi mówiącymi gwarą. Należy także wykorzystywać wszelkiego stylu ćwiczenia oparte na „przekładzie” tekstów z skryptu ogólnopolskiego na gwarowy, ciekawe dla ucznia mogą być także wszelkiego rodzaju przedstawienia z użyciem gwary. By uczynić lekcje językowe z użyciem elementów regionalnych jeszcze ciekawszymi dla ucznia, bardziej go aktywizującymi, należy łączyć edukację o gwarze z wiedzą o kulturze regionu, integracja tych dwóch dziedzin będzie
się przejawiać priorytetowo w ćwiczeniach leksykalnych.

Previous Reklama biura tłumaczeń
Next Tłumaczenie i prowadzenie firmy