Nowa Rosja


Na przestrzeni ostatniego dziesięciolecia o nowej Rosji, obok Mariusza Wilka, pisali między innymi: Karol Wrubel w Planiecie Rosji, w której charakteryzuje rzeczywistość lat dziewięćdziesiątych, Wojciech Jagielski w zbiorze reportaży Dobre miejsce do umierania, będącym owocem kilkuletnich podróży na Zakaukazie i Kaukaz w epoce rozpadania się imperium rosyjskiego i powstawania nowych, niepodległych państw, a także Krystyna Kurczab – Redlich w Pandrioszce, gdzie zawarła obraz powszedniego życia we współczesnej Rosji oraz w wydanej w 2007 roku Głowie o mur Kremla, po opublikowaniu której została okrzyknięta polską Politkowską, jako że obszerna część tej publikacji traktuje o Czeczenii, ukazuje intrygi i matactwa, jakich Kreml dopuścił się wobec tej republiki.
Wszystkie powyższe relacje czerpią z bogatej tradycji genre’u zapisków o Rosji, mniej lub bardziej świadomie nawiązując do znanych twórców gatunku – Astolphe de Custine’a czy też Ryszarda Kapuścińskiego. Można zaryzykować twierdzenie, że popularność owych rosyjskich reportaży wyrosła właśnie na fali sukcesu Imperium, gdyż przed Kapuścińskim nikt w taki sposób o Rosji nie pisał. Autor Cesarza ukazał nowy kierunek patrzenia na ów rozległy kraj – jako na państwo wielkich tajemnic, zagadkę – pytanie, które nigdy nie daje prostych odpowiedzi. I choć Mariusz Wilk celowo usytuował swoje pisarstwo w opozycji do Kapuścińskiego, trudno polemizować z faktem, iż to właśnie Imperium na nowo rozbudziło zainteresowanie tematyką rosyjską, powodując wzrost liczby ukazujących się reportaży z tej części świata.

W dalszej części pracy skupię się na przedstawieniu osobliwości rosyjskich reportaży markiza de Custine’a oraz Ryszarda Kapuścińskiego, jako dwóch najbardziej znanych przedstawicieli omawianego genre’u. Podkreślić warto fakt, iż ich korespondencje ujmują temat Rosji w swoistą klamrę pierwszej i ostatniej relacji
z Imperium sporządzonej przez cudzoziemca.

Previous Niuanse prowadzenia firmy w Polsce
Next Pusty dom