Regionalizm północny


O odmienności Suwalszczyzny świadczy nie tylko jej swoistość kulturowa wynikająca głównie ze zróżnicowania mieszkańców, bogata historia (m.in. rozgrywało
się tu w 1919 roku powstanie sejneńskie – walka między Polakami a Litwinami
o przynależność tych ziem do jednego z tych krajów. Na terenie Suwalszczyzny miała też miejsce tzw. obława augustowska, czyli akcja Armii Czerwonej z 1945 roku, która miała na celu zniszczenie podziemnych, polskich organizacji wojskowych działających
na tym terenie.), czy oryginalność przyrody. Suwalszczyzna ma także odrębny język, którego przejawy można zauważyć nie tylko w gwarze, regionalizmach i m.in. w ich specyficznej leksyce, ale także w charakterystycznej melodyjności mowy. Ma ona także własny, bogaty kolekcja legend, podań i baśni, który został opracowany w latach dziewięćdziesiątych poprzez Janusza Kopciała.
Uroki Suwalszczyzny dostrzegli Andrzej Wajda, który kręcił tutaj plenery Pana Tadeusza i Stanisław Tym, który realizował tu Rysia. Piękno regionu widzieli także wybitni pisarze, dzięki czemu Suwalszczyzna jest obecna w dziełach literackich, m.in. Dolina Issy Miłosza to zdaniem niektórych echa pobytów wakacyjnych poety w Krasnogródzie. Maria Dąbrowska natomiast opisała Suwalszczyznę w swych artykułach (m.in. w artykule Nad jeziorem, łodzią przez Krzywe i Wigry wydrukowanym w „Kobiecie współczesnej”
w numerze pięć z 1927 roku)

Previous Metoda kognitywna
Next Wybór wójta