Regionalna literatura


Wydaje się więc być słuszne stwierdzenie, iż nauczyciele niechętnie wykorzystują regionalną literaturę na lekcjach języka polskiego, a nawet jeśli to robią, to z niezbyt widocznym skutkiem. Nieskorzystanie z dóbr lokalnych podań, baśni i legend nie wydaje się być uzasadnionym, o czym mogą świadczyć sukcesy nauczycielki klasy IIIA z Suwałk, której uczniowie w większości bardzo dobrze znają pojęcie legenda, umieją wymienić tytuł i potrafią nawet streścić dany utwór.
Pytanie piąte mojej ankiety skierowanej do uczniów dotyczyło źródła wiedzy o regionie. Chciałam zbadać nie tylko skąd uczniowie czerpią wiedzę na temat Suwalszczyzny i swoich miejscowości, ale również usiłowałam się dowiedzieć, jaką rolę odgrywa w tej dziedzinie szkoła i jak często uczniowie mają poczucie, że jest to miejsce, które dostarcza im informacji na ten temat.

Na kształtowanie, rozwój i życie każdego człowieka ogromny wpływ wywiera środowisko zewnętrzne, w którym przebywa i które nieustannie dostarcza mu bodźców.
Świat, w którym żyjemy na co dzień – mała ojczyzna – to wszystko, to co obecne: przyroda, ludzie i stworzona przez nich kultura zdaje się oddziaływać najsilniej, gdyż towarzyszy człowiekowi od najmłodszych lat, przez co zdaje się być mu najbliższa, nie tylko w sensie terytorialnym, ale przede wszystkim w sensie społecznym.
Pojęcie „małej ojczyzny” często zwanej też „ojczyzną lokalną” nieodłącznie wiąże
się z pojęciem regionu, które jest wieloznaczne. Nadaje mu się różną treść, zarówno w języku naukowym, jak i potocznym. Słowo „region” pochodzi od łacińskiego regio (okolica, obszar, kraj). W antycznym Rzymie oznaczano tym terminem pewne terytorium raczej w sensie administracyjnym.

Previous Gospodarka finansowa
Next Certyfikaty językowe