Znak a literatura – znaki konieczne


Nic nie jest znakiem, dopóki nie zostanie zinterpretowane jako znak przez kogoś. Każdy znak wymaga interpretacji, która wg Pierce’a polega na przekładzie na inne znaki ( przekład danego znaku przy użyciu innych znaków w obręb tego samego bądź innego systemu).
Myśl = znak, który musi być przełożony na inne znaki, tworząc tym samym system wnioskowania, który rozciąga się w obie strony, znak jest przesłanką z wnioskiem. Znak jako triada jest myślą, może być więc interpretowany przez inną myśl, a więc znaczenie znaku (interpretant) możemy poznać przekładając ten znak na inny znak, co zapewnia nieskończoność semiozy tj. interpretacji znaczenia. Symbole rosną, z jednych powstają kolejne. Semioza ulega przerwaniu tylko w dwóch wypadkach, gdy znak miast być przekładany na inne znaki wywołuje uczucia lub składania do działania. Uczucia i działania są faktami świata leżącego na uniwersów znaków, są niesemiotycznymi efektami znaku.
Elementy znaku ( obecność każdego z nich jest warunkiem do zaistnienia sytuacji znakowej):
1) reprezentant: to, co znak sobą reprezentuje (nie tylko przedmiot fizycznie, ale też abstrakcyjnie, myśli – każda myśl to znak dla innej myśli, przy pomocy, której jest rozumiana i interpretowana).
Nośnik znaczeń może występować w potrójnej formie:
-jako egzemplarz znaku – konkretny przedmiot (wyrażenie: stół)
-typ znaku – typy są tworzone przez egzemplarze
-gatunek znaku – kilka egzemplarzy posiadających to samo znaczenie z inną formą
2) desygnat: przedmiot, na który dany znak wskazuje, mogą być to wszelkiego rodzaju byty (realne, fikcyjne)
3) interpretant: to, co znak wywołuje w świadomości odbiorcy

P
Nie ma bezpośredniego znaczenia
między desygnatem a interpretatorem.
D————-I

Previous Halloween nie dla każdego
Next Peirce Symbol